Bij de Piushaven zit sinds een aantal jaren tapasbar Doncurado. Het stond al een tijdje op mijn lijstje en aangezien Niels en ik beide geen zin hadden om te koken werd het een spontaan bezoekje.
Toen we er om kwart voor zes kwamen hadden ze eigenlijk geen plek meer maar aangezien een tafel pas om half acht gereserveerd was werd er toch ruimte voor ons gemaakt. We begonnen met huisgebakken brood met aioli, wat gemarineerde zalm en olijfjes. De zalm was mooi rood, de olijven lekker zacht. Noora kon niet van het brood afblijven, we hebben uiteindelijk maar 2 mandjes besteld.
Vervolgens was er een zeevruchtenplateau met een heerlijke citroenmayonaise. Mandjes van Manchego gevuld met gebakken groentes en een heel zacht omeletje. Een kaasplankje vergezeld van toast met honing en kersenbalsamico.
We hebben gesmuld. Ik denk dat ik Noora nog nooit zo blij heb gezien in een restaurant, ze kon overal lekker van pitsen, spelen met de schelpjes en met stukjes brood in de honing soppen.
De gerechten zijn ook niet vet en zwaar, zoals bij de meeste tapas restaurants. Alles was fris, vers en goed op smaak. De witte Verdejo wijn was heerlijk en ook de sangria is lekker. De rekening was wel wat dikker dan bij een gemiddelde tapasbar maar dat is het zeker waard!
We hebben de avond afgesloten bij Porto, een ijs-en koffiesalon een stukje verder aan de Piushaven. Voor Noora een lekker aardbeienijsje, voor ons een goede Expresso con Panna.
Soms... kan het niet beter.
Comments
Post a Comment